نیازی به گفتن نیست كه آنچه ما حكومت محلی می نامیم شامل دو نهاد شورای شهر  (انجمن شهر) و شهرداری یا دهیاری ها است. همانگونه كه در سطح حكومت ملی، نوعی تفكیك قوا وجود دارد، در مدیریت شهری نیز غالبا  شورای شهر چونان قوه مقننه در امور شهری و شهرداری و دهیاری ها به مثابه قوه مجریه به حساب می آیند.

به طور معمول در  مدیریت شهری  از گذشته تاکنون 3 الگو مدیریتی از نحوه نوع تعامل و ترکیب شورا و شهرداری  رواج داشته که به شرح ذیل است:

۱ - کمونیستی

۲ - پارلمانی

۳ - ریاستی

در الگوی نخست كه بدان الگوی كمیسیونی نام داده اند، در حقیقت تفاوتی میان شورا و شهرداری وجود ندارد. مردم در فرآیندی انتخابی مجموعه ای از افراد را به عضویت شورا بر می گزینند. شورای فوق دست به انتخاب شهردار می زند و تنها یك شخص را از میان اعضای خود به نحو سمبلیك به شهرداری برمی گزیند ولی در واقع هر یك از اعضای شورا متولی اجرای بخشی از امور شهری می شوند و در مقابل كل شورا مسئولند. 

این طور به نظر می رسد که قیمت ها هم در حال رقابت با یکدیگر هستند و آن چه پیشتاز رقابت در این عرصه می باشد، قیمت ملک و رهن و اجاره است.

در این مورد شکی نیست چرا که از طریق رسانه های سمعی، بصری و یا مکتوب از میزان تورم در بخش مسکن مطلع می شویم و این جمله هم تکراری شده اگر بگویم تورم زمین و مسکن معضلی شده که افراد را روز به روز بی خانمان تر می کند. بهتر است این جمله را اضافه کنیم که قیمت مسکن و اجاره  ثانیه ای شده است.

همه ی افراد اعم از "بنگاه دار، خریدار و فروشنده" به این جمله معتقد هستند و چنین می گویند که در بحث ارزش مسکن و زمین، ثباتی وجود ندارد. مردم مدعی آن هستند که روی گنج با ارزشی خوابیده اند و گرچه رنگ آن را نمی بینند باید تاوان با ارزش بودن این آب و خاک را هم بدهند.

حق هم دارند اگر همین امروز یا فردا به بنگاهی واقع در محل سکونت تان مراجعه کنید به ثانیه ای بودن قیمت زمین و مسکن و رهن و اجاره مسکن پی خواهید برد.

در ازای همین بی ثباتی مردم نسبت به سال گذشته و حتی ماه گذشته بی خانمان تر می شوند. همه می دانیم که مردم در شهرهای مختلف با این مشکل مواجه هستند و سوال این جاست آیا همه شهر ها در بحث زمین و مسکن به  یک اندازه تورم دارند یا...

در حالی که  اهواز  روزهای گرم خود را سپری می کند  بسیاری از شهروندان مجبورند در این روزهای گرم تابستان صف‌های طولانی اتوبوس را تحمل کرده و یا مدت زیادی منتظر تاکسی بمانند.

تأثیر محسوس سهمیه بندی بنزین را می توان در استقبال روز افزون اهوازی ها از  اتوبوس و بطور کلی وسائل نقلیه عمومی شاهد بود و این در حالی است که با توجه به این استقبال بی سابقه، کمبود های موجود در حوزه های حمل و نقل عمومی بیش از پیش نمایان شده است.

وضعیت تاکسی ها هم  به مانند دیگر وسائل نقلیه عمومی است که نارضایتی مردم از افزایش موردی کرایه ها، کمبود تاکسی ها در بعضی خطوط و شمار زیاد تاکسی هایی که  به صورت دربستی مسافر جابه جا می کنند به سهولت قابل مشاهده است.
شهروندان اهوازی  حتی برای استفاده از تاکسی سرویس ها  نیز باید  مدت زیادی انتظار بکشند و بسیاری از آژانس ها به علت کمبود ماشین قادر به خدمات رسانی به مشتریان خود نبوده و  مجبور به عذر خواهی از آنها هستند.

شمار مسافر برهای شخصی در شهر کاهش قابل ملاحضه ای یافته و اینگونه مسافربرها که اغلب پس از شغل اول خود  به حمل و نقل مسافر می پرداختند، ترجیح می دهند  سهمیه بنزین شان را برای مصارف شخصی خود نگاه دارند  و یا در مسیر های کوتاه و آن هم به صورت دربستی  به جابجایی مسافر بپردازند.

در این بین مسئولان و مدیران شهری می کوشند که تمام ظرفیت های موجود را برای خدمات رسانی به شهروندان به کار گیرند که  در این باره می توان به افزایش ساعات کار اتوبوس ها، نظارت و کنترل بیش از پیش بر رانندگان تاکسی و برخورد با متخلفین، و افزایش  تعداد تاکسی ها و اتوبوس های خصوصی اشاره کرد.

تمامی اقدامات در حالی است که مسافرین درون شهری که وسائل نقلیه عمومی را جایگزین خودروهای شخصی خود نموده اند بیش از گذشته از کمبود های موجود در رنج وسختی قرار دارند .کافی نبودن تعداد اتوبوس ها ، نقص در جایگاه های سوخت  و ... از دلایل عمده  مناسب نبودن خدمات خطوط  اتوبوسرانی  است

 به هر صورت نیاز اهواز  به دستگاه اتوبوس، و ورود تاکسی های جدید به همراه نظارت گسترده تر  بر آنها و در نهایت  خدمت رسانی بهتر به شهروندان مسائلی نیستند که در توان نباشد. از این رو است امید زیادی نسبت به اقدامات مسئولین در جهت افزایش کارایی وسائل نقلیه عمومی را دارند.

بهانه این نوشته سخن دوستی شد که می گفت هر چه می شود و هر حادثه ای که پیش می آید مسؤلین می گویند در نتیجه  کمبود امکانات است.

در جاده ها در اثر تصادف خودروها فراوان قربانی می دهیم .می گویند امکانات نداریم . ناامنی بیداد می کند ، می گویند امکانات ما کم است .  در ترافیک عمر خود را برباد می دهیم .باز هم سخن از کمبودها است .موارد بسیاری را می توان ردیف کرد ؛ گرانی  ، قتل ، بیکاری  و ....

هرکس که اندکی بیاندیشد نمونه های بسیاری را به خاطر خواهد آورد که این جمله را شنیده است .                                                                                             

حال ، سخن این است:

آیا در سایر جاهای دنیا نیز در پاسخ به هر مشکلی چنین عبارتی شنیده می شود ؟

آیا در مقایسه با سایر کشورها ما امکانات کمتری داریم ؟

به نظر می رسد که ما چیزی کم داریم که دایره تنگناها چنین گسترده و همه جا گیر است .

فقر و ناداری در کشور دامن گستر است و سهم ما از امکانات بشری ناچیز . ولی رجز خوانی ها  بیش.

آنچه که ما کم داریم تدبیر است . آنچه که ما کم داریم دانش حکمرانی خوب است. آنچه که ما کم داریم بی توجهی به دستاوردهای بشری برای گذر از تنگناها و یافتن راه حل ها است. ما چنان اسیر شعاریم که یادمان رفته که دنیا بر مدار عقل و تدبیر می چرخد.